vrijdag 26 april 2013

De top 5 sidekicks van Will Smith die cooler zijn dan Will Smith

Will Smith is de coolste acteur ooit, maar is hij ook de coolste acteur ooit?

5. Ray (Hancock)

Hancock is eigenlijk een van de beste film-ideeën sinds superheldensucces uitgebuit moet worden. Will Smith als vieze onbeschofte kutklootzak, een alcoholistische zwerver zonder verantwoordelijkheidsgevoel maar met alle superkrachten ooit. Het klinkt bijna onmogelijk om daar nog een slechte film van te maken. Laat nu net Hollywood de plek zijn waar niets onmogelijk is.
Er is trouwens een deleted scene waarin Will seks heeft met een meisje en haar bijna doodt met zijn supersperma. Dit meld ik alleen omdat mensen die nu seks of supersperma googlen dan hier uitkomen.
Oh, ik vergeet bijna iets te vertellen over Ray. Die wordt gespeeld door Jason Bateman, die vooral onbekend is van Arrested Development.

4. Carlton (The Fresh Prince of Bel Air)

Carlton is eigenlijk de Steve Urkel voor mensen die niet houden van stom. Het personage was zelfs zo’n succes dat acteur Alfonso alleen nog maar als dat karakter gezien wordt. Dan weet je dat je het goed gedaan hebt, toch Audrey Tautou?

3. David Levinson (Independence Day)

De niet minder dan fantastische film Independence Day gaat over het concept ‘Wat als we niet stom liedjes gingen spelen met de aliens uit Close Encounters of the Third Kind, maar op ze schieten met bommen?’
Jeff Goldblum vertegenwoordigt hierin de noodzakelijke rol van de-wetenschapper-die-alles-eerder-door-heeft-dan-iedereen-en-dus-ondanks-het-feit-dat-hij-zomaar-een-gast-van-de-straat-is-ineens-met-de-president-mee-mag-als-adviseur. Maar in alle eerlijkheid: Ik zou Jeff Goldblum ook aannemen als adviseur. Of als wat dan ook.

2. Sonny (I, Robot)

Tegen de tijd dat Will Smith en robot Sonny er achter komen dat alle andere robots slechteriken zijn hebben alle mensen er al eentje gekocht, want net als bij de iPhone en de iPad wil iedereen zo snel mogelijk een iRobot hebben. ‘Oeh, hij maakte een veel te voor de hand liggend Applegrapje.’
Sonny wordt overigens gespeeld door deze gast.

1. K (Men In Black)

Nog meer buitenaardse wezens in Men In Black. Deze keer zit de humor hem niet in Will Smiths Fresh Princigheid maar in het feit dat Tommy Lee Jones de grootste droogkloot is.
Maar Tommy had dan weer geen hip-hop-hit, dat is waar.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

De Top 5 oude mannen waarmee Ellen Page rare relaties aangaat in films

Ellen Page is fantastisch. Ze is uniek, kan geweldig acteren en kiest zo nu en dan ongewone rollen. Erg ongewone rollen.

5. Die mannen die Ellen Page praktisch verkrachten in die films waarin ze van huis weg rent en dubieuze steun vindt in Maxwell McCabe-Lokos.

Voordat Ellen Page de op één na populairste zwangere tiener ooit werd, kwam ze uit een achtergrond van arthouse cinema en X-Men 3. In The Tracey Fragments en Mouth To Mouth (die ik omdat de verhalen hetzelfde zijn samen noem) speelde ze tieners die van huis wegrenden en steun vonden bij junkies gespeeld door Maxwell McCabe-Lokos (prima naam als je het mij vraagt). Uiteindelijk loopt die dubieuze zwerver-leefstijl natuurlijk uit de hand en wordt ze zo goed als verkracht door een dikke pimp (Tracey Fragments) en een kerel die er uit ziet alsof hij in een wolf kan veranderen (Mouth to Mouth).

4. Thomas Haden Church (Smart People)

Smart People is die film die probeerde Juno 2 te zijn en dat niet was omdat Sarah Jessica Parker erin zat. Hierin wordt Ellen Page verliefd op Thomas Haden Church. Die speelt echter haar oom. En is duizend jaar oud.

3. Rainn Wilson (Super)

Elke paar jaar komt er een indiefilm die op een unieke manier naar superhelden kijkt (zie: Kick-Ass, Special, Defendor). In Super is het Rainn Wilson die als The Crimson Bolt het recht in eigen handen neemt. Stripboekwinkelverkoopstermeisje Ellen Page vindt dat zo geweldig dat ze zijn sidekick wil worden en nog veel meer.

2. Patrick Wilson (Hard Candy)

De controversiële instant-klassieker die de carrières van zowel Ellen Page als regisseur David Slade lanceerde. (Die David ging overigens vervolgens onder andere Twilight 3 maken, en ik vind het verontrustend hoeveel elementen uit deze lijst een link lijken te hebben met de twilight films, aangezien die gaan over een tienermeisje dat verliefd wordt op een kerel van een paar honderd jaar oud.) In Hard Candy staat het vraagstuk centraal of Patrick Wilson’s Jeff nou een pedofiel is of niet. Ellen Page’s Hayley heeft daar al zo haar theorieën over en vanaf dat moment wordt het langzaam steeds onduidelijker wie nou de slechterik is. Ook speelt Sandra Oh in de film, die bekend is van meerdere bijrollen in films waarin ze die-aziaat-uit-grey’s-anatomy speelt. 

1. Jason Bateman (Juno)

Juno was die teenage dramedy (dat betekent dat het net te serieus was om gewoon een komedie te zijn) die plotseling tienduizendmiljard ophaalde in de box office. Ineens hoefde de nerd-hoofdpersoon niet meer iemand te zijn die cool wilde zijn net als de cheerleaders maar gewoon zichzelf kon wezen. Voor High-school films een tamelijk nieuw concept blijkbaar, en er volgden dan ook vele soortgelijke films (Charlie Bartlett, Easy A). Juno vindt de mannelijke helft van de adoptieouders van het (ongetwijfeld hilarisch getalenteerde) kindje van Page en Michael Cera iets te leuk en dat levert uiteindelijk, zoals dat schijnbaar hoort in films met Ellen Page, een nogal ongemakkelijke situatie op.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

De top 5 Star Wars personages die je nog niet kent

(of wel natuurlijk). ‘De top 5 kraampjes op de vrijmarkt’ of ‘de top 5 niet-aan-hoeden-gerelateerde vormen die (schuimrubberen of opblaasbare) hoeden hebben met koninginnedag’ zouden wellicht voor de hand liggende onderwerpen zijn voor een dag als deze, maar eigenlijk zou het natuurlijk belachelijk zijn om vandaag een item over koninginnedag te schrijven, want iedereen met ook maar een gematigde interesse in alles oranje is vandaag de deur uit en niet achter de PC gezeteld, dus de top 5 van vandaag gaat over Star Wars. Dat was een beschamend lange zin.

5. Jira

Personages die aan hun lichaamsdelen kunnen voelen wat voor een weer het wordt zijn zelfs in filmland een unicum. Op misschien die blonde uit Mean Girls (die regen voorspelt met haar boezem) na is Jira, een bejaarde fruitverkoopster op woestijnplaneet Tatooine, waarschijnlijk mijn favoriet.
Ze voelt aan haar botten dat het waarschijnlijk gaat zandstormen, en iedereen gelooft haar. Ook wijze jedi-grootmeester Qui-gon Jinn (Oscar Schindler) trekt deze zeer dubieuze voorspelling geen seconde in twijfel. “Shit, de botten van deze seniele groenteboerin doen pijn, jongens! We moeten schuilen!”
Nu zitten ze midden in de grootste woestijn van het heelal, dus de kans dat het gaat zandstormen is waarschijnlijk sowieso al 82%. Zo kan ik het ook, Jira.

4. Max Rebo

Dat is natuurlijk de artiestennaam van deze red-ball-organist, want voor een Star Wars figuur is de naam ‘Max Rebo’ bij lange na niet gestoord genoeg om als echte naam te hebben.
Geboren als Siiruulian Phantele was hij de jongste van vijf en inderdaad zoals je al geraden had van het ras Ortolan.
Blauwe olifanten die toetsenist zijn in science fiction films zijn helaas niet zo zeldzaam als je misschien hoopt, want in de Michael Jackson film Captain EO zat er ook een. Die heette Hooter en speelde de piano. Ik verzin dit niet.

3. Osleo Prennert

Ik vraag me al een tijdje af of mensen in The Rebel Alliance betaald krijgen, of dat het vrijwilligerswerk is. Voor Osleo Prennert hoop ik het eerste, want hij heeft het meest ondankbare klusje van iedereen.
In de bossen van Yavin 4 hadden de rebellen hun basis gebouwd. Een enorm complex vol hypermoderne ruimteschepen, science-fiction-apparatuur en eigenlijk alles wat je als nerd maar zou willen hebben. Behalve blijkbaar een radar of iets dergelijks, want deze arme Corporaal Prennert moet boven in een torentje zitten en kijken of er toevallig ruimteschepen aankomen. Dag na dag. Arme jongen.

2. Gragra

Deze Swokes Swokes (dat is een ras) verkocht Gorgs voor maar 7 wupiupi. Een koopje dus. Doe mij er twee.
Ze is een vrouw (sad smiley) en net als Jira marktverkoper op Tatooine. Mogelijk zijn ze vriendinnen. Waarschijnlijk voelt Gragra het aan haar derde neusgat als het een lange winter gaat worden.

1. Tey How

Over Tey How wil ik liever geen grappen maken. Tey How is te awesome om belachelijk gemaakt te worden. Tey How is, ook als Obi-wan Kenobi meetelt, mijn favoriete Star Wars personage. Ooit.
Soms huil ik mezelf in slaap omdat Tey How geen action figures of eigen spin-off-films heeft gekregen. Dat laatste was een leugen, want ik ben te stoer om te huilen. Ik chagerijnig-kijk mezelf in slaap.
Tey How uit klassieke one-liners als “We’ve lost the transmission, sir!” en “They’ve gone up the ventilation shaft!” Beide quotes die ik in het dagelijks leven geregeld gebruik. Ook ziet haar gezicht eruit alsof ze te lang met een bougie heeft lopen zoenen. Alsof we dat niet door zouden hebben.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

De top 5 Marvel films en hun maatschappelijke allegorieën

De Marvel Comics verhalen zijn na 50 jaar populairder dan ooit, want hun maatschappelijke kritiek is immer actueel en relevant. Of het is gewoon omdat mensen van schieten en explosies houden?

5. Spider-Man

De marketing-technische genialiteit van dit karakter is achteraf gezien zo voor de hand liggend dat je je afvraagt waarom het niet eerder bedacht was.
Spider-man is grappig, krachtig, slim en een contactgestoorde nerd. De ‘met veel kracht komt veel verantwoordelijkheid’ leus vertaalde zich in de hoofden van 3 generaties jeugd perfect naar hun eigen situatie. Je hoefde niet meer een supermodel van de planeet Krypton of een weeskind met miljarden te zijn om een superheld te worden. Spidey’s superkrachten zijn een metafoor (dat woord komt vast straks nog terug) voor zijn potentie. Ineens is goed zijn in Natuurkunde niet meer stom, het is machtig, het is belangrijk. En dat is natuurlijk wat iedereen die zich wel eens machteloos voelt (lees: de jeugd) wil horen. Warme broodjes dus, die stripboeken en films.

4. The Avengers

The Avengers is naast veel te cool ook zo’n extreem ongeloofwaardig concept, dat er een grote knipoog nodig was om ook het niet-stripboeken-publiek aan te spreken. Al dat gehumor laat weinig ruimte over voor geneuzel als karakterontwikkeling en ook de maatschappelijke content blijft hier minimaal. Toch heeft regisseur Joss Whedon er een kleine sneer naar de oorlogspolitiek in weten te stoppen. Supergeheimagent Nick Fury (Samuel L. Jackson, bekend van Samuel L. Jackson zijn) krijgt zijn budget van een mysterieuze internationale schaduw-regering, die in ruil daarvoor wil dat hij wapens gaat maken om te verkopen en/of oorlog te kunnen voeren. Nick Fury zelf besteedt zijn tijd liever aan het creëren van duurzame energie. Hierdoor wordt hij ontslagen, want aan dat soort linkse hobby’s kleeft geen winstoogmerk. Maar is zo’n business plan wel de wereldveiligheid waard? Nee. Dus gaat iedereen vechten in de vetste actiescene ooit.

3. Iron Man

Dit is misschien nog wel de meest actuele uit het rijtje. Tony Stark is een rijke arrogante uitvinder, die het vooral heel cool vindt om vette dingen te maken en zich er niet zoveel zorgen om maakt wat daarmee gedaan wordt. Natuurlijk blijkt uiteindelijk dat zijn business partner meer met de financieën dan met de ethiek bezig is, en zijn bommen en granaten ook verkoopt aan de terroristische organisatie The Ten Rings (heeft niks met Frodo temaken). Tony besluit dan om toch maar karma-punten te gaan scoren, stopt de wapenproductie van zijn bedrijf en gaat de terroristen verslaan. Dat is allemaal leuk en aardig, maar Iron Man gaat zelfs nog een stukje verder en weigert ook Amerika zijn wapens. Hierdoor is hij uiteindelijk de enige persoon op aarde met zoveel militaire macht. Een one man Nuclear Deterrence dus, of zoals hij het zelf zegt: “I’ve succesfully privatized world peace.”

2. Hulk

Naast al het innerlijke drama, de Jeckyll en Hyde metaforen, de waarschuwing dat je je woede en gevoelens niet op moet kroppen (want dan word je groen en shit) bevat ook Hulk een stevig staaltje strenge-blikken naar de Amerikanen en hun oorlogsfetish. Deze stripverhalen komen niet voor niets allemaal uit die gezellige hippy-tijd. Jeweetwel, met de Cubacrisis en de Vietnamoorlog. Hoewel Bruce Banner probeert geneesmiddelen uit te vinden, ontdekt/wordt hij met zijn Hulkerij per ongeluk een supermachtig wapen. Dat vindt het leger tenminste, dus die zetten vervolgens alles op alles om dat uit te buiten. Dat lukt natuurlijk niet, want hoogmoed komt voor de hulkvuist in je oogkas.

1. X-Men

Ook X-Men heeft zijn origine in de jaren zestig. In dit verhaal ontstaan er mutanten, een nieuw soort mensen (met superkrachten) en een metafoor voor welke minderheid dan ook in welke maatschappij dan ook. Discriminatie en onderdrukking kunnen dan ook niet anders dan volgen. Xavier (Martin Luther King Jr. zegmaar) zet zijn zinnen op het samenbrengen van de mensen en de mutanten, maar niet alle mensen zijn daarvan gediend en sommige senatoren pleiten zelfs voor registratie van die mutanten en hun superkrachten. Ook niet alle mutanten voelen overigens iets voor die samenleving. Erik Lehnsherr is meer een Malcolm X, en bevecht het racisme met een hardere hand. Als Jood en voormalig kamp-werker komt hij uit een andere achtergrond dan Xavier, die is opgegroeid in dure scholen als Oxford.
Voor de standpunten van Xavier en Erik is beide wat te zeggen. En door de discriminatie weg te halen van bestaande minderheden en te plakken op het concept ‘mutanten’ geeft het het publiek een verse en onbevooroordeelde blik op de situatie. Dit maakt X-Men, behalve een film waarin iemand lasers uit zijn ogen kan schieten, ook een van de beste uiteenzettingen van de verschillende aspecten van groepsgedrag en discriminatie waar ik me bewust van ben. Scholen zouden aan de hand van deze reeks les moeten geven.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

De top 5 films waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten

Modderfiguren. Je ziet ze overal. In de Nederlandse politiek, in… eh… Nouja, in ieder geval in de politiek. VPRO Dorst ging op zoek naar de 5 beste films waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten, want je kunt iets beter te letterlijk interpreteren dan dat je helemaal geen link met een actualiteit weet te bedenken.

5. High Fidelity

Ik kon geen foto vinden van John Cusack in de modder, dus heb ik er een van John in de regen. Regen is immers een belangrijk ingrediënt van modder. Naast water bevat modder vaak zand of aarde. Bij voorkeur aarde. Dat is beter voor de textuur. High Fidelity gaat over iemand die top 5 lijstjes maakt (WAT EEN TOEVAL!) en is een leuke film, maar meer wil ik er niet over kwijt, want ik ga door naar nummer 4.

4. Predator

De Predator is een alien met dreadlocks en een soort Hannibal Lecter-masker die onzichtbaar kan worden en voor de lol commandos opjaagt in de jungle. Dit is de niet-vergezochte premisse van een actiefilm met niemand minder dan de beste acteur in de geschiedenis van acteren: Arnold Schwarzenegger. Aan het einde zit Arnold onder de modder, want dat is koud dus is hij onzichtbaar voor de heat-vision van het rasta-monster.

3. Apocalypse Now

Apocalypse Now is, laten we eerlijk zijn, net als Britney Spears’ Crossroads een van de beste road movies aller tijden.

2. Seven Samurai

We konden geen kleurenfoto vinden van de personages uit Seven Samurai, omdat de wereld in 1954 nog in zwart wit was. Toch mag uit dit plaatje duidelijk worden dat menig Japans krijger in deze film ondergedompeld wordt in de zand-water suspensie.

1. Jurassic Park

De vier geboden voor het maken van awesome:
-Nacht
-Regen
-Dinosaurussen
-Jeff Goldblum (niet weergegeven op plaatje).

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

3 zinnen columns

Supporter
Ik volg alle voorspellingen en geruchten, de line-ups, waar de tegenstanders mee komen, hoe die strijd zich uitspeelt en ik zit zoals altijd als er iets te kijken valt op de bank klaar voor de nieuwe keynote van Apple. Of er nou een nieuwe MacBook aangekondigd wordt of dat de iPhone 5 het daglicht ziet, van achter mijn iPad mis ik geen seconde. Misschien lijk ik meer op voetbalfans dan ik dacht.

Pinksteren
De Paus klaagde tijdens zijn pinksterspeech dat er niet genoeg saamhorigheid en respect op aarde is. Laat pinksteren nu net het feest van de eenheid zijn. En het feest van het ontstaan van de christelijke kerk, die in de geschiedenis zoals iedereen weet nog nooit verantwoordelijk is geweest voor narigheden.

Lawaaiorgel
Heeft de draaiorgelman zelf de muziek geschreven of het orgel gebouwd? Nee, hij heeft niet eens zelf de gaatjes in het orgelboek gestanst. Hoe is geld aan hem geven dan eigenlijk iets anders dan geld geven aan iemand die zijn iPod te hard heeft staan in de trein?

Ze is een terroriste
Luchtvaartmaatschappij JetBlue weigerde een anderhalf jaar oud meisje toegang tot een vlucht, omdat haar naam op een lijst met verdachte mensen stond. Dat ze daar op zo'n jonge leeftijd al op vermeld kan worden geeft aan dat die lijst goed up-to-date is. Het is sowieso een geruststellende gedachte dat de helden van JetBlue niet in zo'n onschuldig kinderlijk uiterlijk trappen en meteen doorhadden dat ze een peuterrorist is.

The Barack-Ness Monster
Slow-jammen met Fallon, High-fiven met Kimmel, pro-homohuwelijk, betere zorg, lagere studiekosten en nu ook nog een stand-up comedian. Maar zijn al die gevatte grappen nog wel toegankelijk voor het gewone volk en neemt het zijn alledaagse charme nog wel serieus? Als hij nog veel awesomer wordt kan het hem nog wel eens zijn presidentschap kosten.

EKO-zeurmerk
Bedoelden ze ‘vies’ toen ze zeiden ‘eerlijk’ en is dat waarom er geen suiker in biologisch snoep zit? En wie zijn toch die B.Lactis en L.Acidophilus en wat doen ze in mijn yoghurt? Is de verpakking eigenlijk wel van meergranenkarton?

Winkelvriendelijkheid
Waarom staan Jazz en Klassiek altijd met z’n tweeën apart in de cd-winkel terwijl ze totaal verschillende soorten muziek zijn? Waarschijnlijnlijk is de verdeling niet op muziek, maar op klant, want alleen jazz- en klassiekklanten zouden boos weglopen als ze Bach of Brubeck in het vak moeten zoeken waar ook Beatles en Backstreetboys staan. Waarom noemen we het klantvriendelijkheid als het de winkel is die vriendelijk is en niet de klant?

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

Moonrise Kingdom is te goed

Regisseur Wes Anderson moet kapot gemaakt worden.



Moonrise Kingdom is de nieuwe film van regisseur Wes Anderson. Als je bekend bent met zijn werk (Bottle Rocket, Rushmore, The Royal Tenenbaums, The Life Aquatic, The Darjeeling Limited, The Fantastic Mr. Fox) heb je waarschijnlijk net als ik al jaren zitten wachten tot je er eindelijk naar toe kon. Of je had iets beters te doen. Hoe het ook zij: Moonrise Kingdom is in de bioscoop verschenen en, hoe kan het ook anders, de beste film ooit.
Moonrise Kingdom gaat over de kinderen Suzy en Sam die verliefd zijn en er samen vandoor gaan. De tijd is 1965 en de locatie het eiland New Penzance. Dat is een klein eiland met maar enkele verspreide inwoners en is schijnbaar de mooiste plek op aarde en bestaat niet. Ik ga verder niet uitgebreid op de inhoud in, want ik kan er kort over zijn: De film is perfect.
Alles aan de film is perfect. Er is humor, actie, romantiek, eigenlijk alle ingrediënten waar avontuur van gemaakt wordt. De acteurs zijn perfect, de beelden zijn prachtig, alles is gewoon te goed. Dat vind ik dus onacceptabel.
Ik wil weten hoe Wes Anderson ermee weg kan komen filmhuisfilms te maken met zoveel stijl. Filmhuis gaat om de inhoud, toch Festen? Waarom is bij hem de stijl onderdeel van de inhoud? En waarom zijn zijn personages zo aanstekelijk en sympathiek terwijl ze zo afstandelijk en droog acteren? En ik snap niet waarom we de schattigheid en zoetheid in Wes' films niet irritant vinden maar juist leuk. Ik snap niet waarom we dit allemaal toestaan.
Hoe kan Wes Anderson gewoon ongestraft een beetje zulke goede films maken de hele tijd? Met z'n ribfluwelen pakken die te klein zijn. Wat is zijn geheim? Waarom werkt zijn stijl zo goed en waarom hebben we hem niet ergens opgesloten en gemarteld tot hij vertelde hoe hij dit doet? Ik wil dat weten. Ik moet dit weten.
Ik snap niet dat we hem in zijn eentje een beetje perfect laten wezen. Zo'n geniale formule mag niet geheim blijven. Rembrandt en Plato hadden toch ook leerlingen? Einstein zei ook niet: "Ja, ik heb de relativiteitstheorie bedacht, maar ik houd het voor mezelf. Fok jullie." En als hij dat wel had gedaan hadden we het van hem afgepakt en gezegd: "Oja? Fok jou, Einstein! Met je haar!"
Ik stel voor dat we samen in opstand komen en Wes Anderson dwingen om ons al zijn geheimen te vertellen. Dan kunnen we allemaal zulke vette films maken. Hij mag dit niet voor zichzelf houden, er is al genoeg ongelijkheid op Aarde.

We are the 99%.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

Anonymous: The Soul Of The Age

Anonymous is eindelijk op DVD verschenen na in enkele kleine bioscoopzalen in stilte aan de wereld voorbij te zijn gegaan.



Na 2012 (niet het jaar, maar de film, waarover je kan vinden wat je wilt, maar de wereld vernietigen heeft nog nooit zoveel geld opgebracht) liet regisseur Roland Emmerich weten klaar te zijn met rampenspektakels. Hij kickt er dan ook cold turkey van af, want Anonymous lijkt totaal niet op zijn eerdere films.
Shakespeare was maar een gewone burger, dus waarom schreef hij vanuit het perspectief van de aristocratie? Waarom konden zijn kinderen niet lezen of schrijven? Waarom is er geen werk van hem in zijn handschrift teruggevonden? Waarom heeft hij na zijn pensioen geen woord meer geschreven? Deze vraagstukken hielden Emmerich en schrijver John Orloff duidelijk al jaren bezig en in Anonymous geven ze hun visie op de periode aan het einde van Elizabeth I’s heerschappij waarin Shakespeare’s werk voor het eerst uitgevoerd werd.
“All art is political, otherwise it would just be decoration.” zegt Earl of Oxford Edward de Vere (Rhys Ifans en in de jongere versie Jamie Campbell Bower) tegen Ben Johnson, een toneelschrijver. De Vere is een echte Rennaisance Man. Hij heeft veel gereisd, veel gestudeerd, is een liefhebber van de kunsten en werkt zichzelf zelfs door theatergezelschappen en schrijvers te financieren diep de schulden in. De ideale kandidaat voor de filmmakers als potentiele schrijver van die 37 toneelstukken en 154 sonnetten die op Shakespeare’s naam staan.
Het theater was in die tijd het medium bij uitstek om een groot publiek te bereiken en De Vere begreep dit als geen ander. De stukken van Shakespeare lijken naast historische tragedies namelijk ook een politieke agenda te hebben. Waarom was Richard III in Shakespeare’s stuk een gebochelde, terwijl er geen bewijzen zijn dat de echte Richard III dat was en Robert Cecil, een belangrijk politiek figuur uit Shakespeare’s tijd, wel een bochel had? 'Shakespeare' lijkt enkele paralellen te trekken en zo een punt te maken over de politiek in zijn eigen tijd. Hij neemt creatieve vrijheid om zijn boodschap te versterken.
Dit is precies waar Anonymous over gaat en dit is ook precies wat Anonymous doet. Het is geen geschiedenisdocumentaire, maar een historische tragedie in het verlengde van die van Shakespeare zelf. De dramatische vertelling is voor Emmerich belangrijk, en hier en daar neemt Orloff wat historische beweegruimte om het verhaal coherenter en sterker te maken. Dit maakt de film natuurlijk veel leuker om te kijken, maar dit heeft ook een andere reden. Hierdoor is namelijk niet alleen de inhoud van Anonymous een visie op wie Shakespeare nou eigenlijk was en wat hij deed, maar ook de vorm waarin Anonymous gemaakt is. Geen academische historie, maar een tijdsbeeld zoals Shakespeare het zelf zou schrijven.
Dit alles maakt Anonymous een film waar je niet alleen elke seconde je aandacht bij moet houden, maar waarbij je dat ook wilt. Niet alleen vermaak, maar een boeiende puzzel om uit te pluizen die er bovendien prachtig uitziet en rijk is aan fantastische acteurs.

Vijf sterren.

Geschreven in 2012 voor VPRO Dorst.

UP is praktisch perfect

Ik zit nu al bijna drie kwartier te piekeren over wat ik over Up kan schrijven en ik heb nog steeds geen flauw idee. Ik kan over kleine dingen gaan zeuren waarvan ik het idee heb dat ze eventueel beter hadden gekund, er een sarcastische opmerking over maken en dan hopen dat de recensie er grappig en leesbaar door wordt, maar dat voelt als liegen. Niet dat Up perfect is, maar het is een film die je, zoals bij de tekenfilms van zaterdag ochtend toen je klein was, al zijn kleine fouten vergeeft, omdat je er weer even kind door wordt, en de ervaring weer even het enige is dat telt.



We leven in een wereld waarin de media een enorm matrix-achtig monster zijn geworden, waar we allemaal aan verbonden zijn en niet meer van kunnen ontsnappen. Het mediamonster heeft ons, alsof we Hans of Grietje zijn, opgesloten in een kooi en mest ons vet tot we knappen van de overdaad aan informatie.
Informatie is als ijzervijlsel en wij zijn magneten, het komt van alle kanten, als zand op het strand, blijft aan ons plakken en stapelt zich op totdat we zelf bollen van ijzervijlsel geworden zijn en de werkelijkheid alleen nog kunnen ervaren door onze ijzervijlsel brillen. Jezus wat een slechte metafoor. Alle nieuwe informatie die binnenkomt wordt vergeleken met wat we al weten. Niks blijft ongerelativeerd. En wij houden hiervan, want we zijn het enige dierenras dat dingen wil begrijpen, niet alleen meemaken, en hoe meer informatie we hebben, hoe meer ervaringen we tot informatie kunnen omzetten, zodat we het kunnen plaatsen in onze wereldvisie. Hierdoor blijft ons referentiekader groeien waardoor we makkelijker en makkelijker dingen kunnen herkennen.
En de nieuwe informatie speelt daar weer op in, vol postmoderne verwijzingen, subtiel en overdreven, worden films, reclames, albums, posters en tv-programmas volgestopt met herkenningspunten, zodat we, zelfs als we de helft missen, omdat we geen tijd hebben er eens goed voor te gaan zitten, begrijpen wat er aan de hand is, omdat we de conventies gecategoriseerd hebben. We zijn niet eens meer gewend aan films die niet zoals Shrek of Ice Age naar ons knipogen en onze trots op informatiebeheer strelen.
Up streelt echter recht tegen die gewennige haren in en laat ons een wereld zien die we daadwerkelijk nog nooit gezien hebben, zonder conventies, zonder postmodernisme, zonder in-jokes, maar puur en fris. En het is alsof je, na jaren filmkijken in een muffe bioscoop, ineens besluit naar buiten te lopen en daar een onaangetaste werkelijkheid treft, die helemaal op zichzelf staat, en daar genoeg aan heeft.

Geschreven in 2009 voor Vice.

On The Way To School heeft veel werkelijkheid

Het grootste probleem dat ik met documentaires heb is dat ze over de werkelijkheid gaan. Er is al zoveel werkelijkheid in het dagelijks leven, dus als ik dan voor mijn DVD-speler neerplof is het laatste waar ik zin in heb nog meer werkelijkheid. Dan kan ik net zo goed uit het raam kijken (is ook een groter scherm dan m’n TV). Deze film lag me dan ook al de hele week aan te grijnzen met een air van onvermijdelijkheid voordat ik, een paar uur voor m’n deadline, eindelijk de seal van het hoesje trok. Begrijp me niet verkeerd, On The Way To School is niet perse een slechte film, maar het is wel heel erg veel documentaire, met allemaal werkelijkheid en zo.



Schijnbaar moeten nieuw afgestudeerde Turkse leraren eerst een paar jaar in de middeleeuwen aan Koerdische kids lesgeven, want dat is wat er in deze film aan de hand is. Er is geen stromend water in het dorp waar Emre, de hoofdpersoon van de film, gedropt wordt, maar wel soms een beetje elektriciteit. Genoeg om de stoffigste helft van je tapijt te zuigen bijvoorbeeld. De Koerdische kinderen in het dorpje spreken geen woord Turks, ze gaan immers alleen maar om met een kudde schapen en die spreken niet zo veel Turks.
Emre komt, gewapend met de Turkse vlag en enkele rijmpjes over Atatürk, de school binnen en gaat een jaar lang ploeteren om de boerenpeuters de Turkse equivalenten van woorden als ‘chocola’ en ‘peterselie’ bij te brengen. Wanneer ze die klanken eindelijk over hun tong krijgen blijkt dat ze verder geen flauw idee hebben wat chocola is, want in die regionen kauwen ze bij gebrek aan beter op zand.
Ze doen hun best en ze leren ook vrij snel, zeker vergeleken bij die arrogante koters die we in Nederland rond hebben lopen. maar als hun leraar ze aan het eind van het jaar vraagt of ze willen onthouden wat ze geleerd hebben, kijken ze hem aan alsof hij een abstract Japans ballet heeft uitgevoerd terwijl hij blauwe verf uitspuugt. Helaas voert hij dat ballet echter niet uit, want dat was een leuk einde geweest voor de verder saaie docu, die niet veel meer weet te zeggen dan ‘kinderen zijn schattig’ en ‘Koerden wonen in Turkije’. Maar, vergeef me mijn arrogantie, dat wist ik al. Ik leef zelf namelijk ook in de werkelijkheid.

Geschreven in 2009 voor Vice

zondag 21 april 2013

Requiem

Manette is overleden. Ze heeft de afgelopen tien jaar gevochten met dementie, voor zover het mogelijk is daarmee te vechten. Aan het einde was er niet veel meer van haar over. Mijn afscheid was dus ook al jaren terug genomen en de begrafenis kwam eigenlijk een beetje telaat. Zoals toen ze een paar jaar terug ineens besloten nog een Indiana Jones te maken. De begrafenis had dan ook een hoog ‘blij voor haar’ gehalte, en gold meer als catharsis dan verlies.
Ze heette eigenlijk Netty, maar ze was Manette. De ma van de familie. Ik ben doorgaans niet zo’n familiemens, of gezelschapsmens van welke soort dan ook, dus het was een rare gelegenheid voor een reunie. De deftige catholieke plechtigheid rijmde maar moeilijk met de gezellige anekdotes en sloot daardoor misschien wel naadloos aan bij wie zij was en uit welke tijd ze kwam.
Ik was waarschijnlijk 17 toen ik voor het laatst een gesprek met haar heb kunnen voeren, maar we speelden eigenlijk vooral spelletjes. Niets origineels dus. Haar zicht was al te slecht geworden om te zien wat ze aan het doen was, dus altijd het grootste fiche op het kleinste vakje en altijd was dan toch de bank weer blut.
De roulette-doos hangt nu van vergeeld plakband aan elkaar, de fiches zitten in boterhamzakjes en het schuifstokje is in 3 stukken gebroken. Aan het einde was er niet veel meer van haar over.
“Hè toch.” zou Manette gezegd hebben.