maandag 19 oktober 2009

Martyrs



Bij het schrijven van een recensie is het altijd makkelijk als de film heel goed, of heel slecht is. Dan wil men nog wel eens met termen als ‘achtbaanrit voor je zintuigen’ of ‘als de film mijn kots waardig was zou ik er overheen gekotst hebben’ smijten dat het een lieve lust is.
Martyrs is de laatste zwaar deprimerende thriller uit de Franse filmbakkerij (waarom zijn het toch altijd de Franse of Waalse filmmakers die nare depressieve films maken? Of ben ik de enige die niet geniet van z’n popcorn bij de ellenlange grafische verkrachtingscenes uit Irreversible of Cinq Fois Deux?).
Om mij het recenseren makkelijk te maken heeft Pascal Laugier, die de film niet alleen regisseerde maar ook van script voorzag, besloten het geheel in tweeën te delen. Één deel heel goed en één deel heel slecht. De eerste helft heeft mij de lastige taak opgelegd mijn knieeën, die niet ophielden met bibberen van de angst, te kalmeren. De film kruipt in je, doet je gefascineerd gillen en beven en knoopt vervolgens een strop van je dunne darm en hangt zichzelf op. De tweede helft begint namelijk met de plotseling introductie van een nieuw personage dat je precies komt vertellen wat er in de rest van de film gaat gebeuren. Tja. Vervolgens zit je verveeld en met zo nu en dan de verbale uitlating van een “Pfff” of “Tsss” te wachten tot het voorspelde eindshot van de hoofdpersoon (een close-up van d’r ogen) voorbij komt.
Mijn tip: zet de film uit wanneer Anna in de kelder van het huis afdaalt. Dan heb je een spannende film van ruim een uur, met de beste cliffhanger ooit.
En ja: Één van de hoofdpersonages heet Anna en de film speelt zich af in een huis. Dat je het vast weet.

maandag 5 oktober 2009

Je Toekomst Is Kut: Nicholas Cage Is Je Toekomst

Next gaat, in het kort, over een man die zijn eigen toekomst kan voorspellen. Als ik dat ook zou kunnen, zou ik al van tevoren besloten hebben deze film niet te kijken. Maar door in mijn toekomst te kijken en te zien dat ik de film niet zou moeten kijken, zou ik hem dan automatisch toch al gezien hebben. Dus door erover na te denken of ik de film ga kijken, zie ik hem onvermijdelijk, dus kan ik er niet aan ontsnappen of ik het nou wil of niet. Zelfs als ik Next niet echt zou kijken, zou ik hem zien. Wat ik ook zou doen, Next zou in mijn nabije toekomst liggen. En dat is kut.


Next is namelijk geregisseerd door Lee Tamahori, bekend van diepgravende sociale arthouse dramas als XXX: State of the Union. Dat is, inderdaad, die XXX film waar Vin Diesel zich te goed voor vond en die bekend is onder andere meer intellectueel verantwoorde titels als XXX2 en Cold Circle & Intersection.
En van die laatste snap ik sowieso niet wat er mee bedoeld wordt. Een kruispunt op Antartica waarschijnlijk. Best handig.
Terug naar Next. Nicholas Cage speelt een man die... Wat is er toch aan de hand met zijn haar? Het is alsof ze hem soort van jong en hip willen laten lijken, op de manier waarop mensen in de jaren zeventig nog wel eens jong en hip waren. Maar zijn hangwangen en terugtrekkende haarlijn helpen daar niet bij. In andere cinematische hoogstandjes waar deze Hoer van Hollywood zich voor heeft laten gebruiken (Knowing, Bangkok Dangerous, National Treasure (1 en 2) en Ghost Rider) zit het ook precies hetzelfde.
Het kapsel van Nicholas Cage wordt in de film bijgestaan door Julianne Moore, die na haar optreden in Magnolia schijnbaar genoegen neemt met rollen als Scully-wannabe FBI-agentes on crack, speelt een Scully-wannabe FBI-agente on crack.
Ook is er Jessica Biel die ook in deze film net niet genoeg op Scarlett Johansson lijkt om haar aanwezigheid te tolereren. Haar borsten zijn echter groot genoeg in beeld om Nicholas Cage geboeid te houden.
Uiteindelijk gaan ze allemaal naar een gebouw toe, waar ze op elkaar schieten, en dan blijkt alles een droom te zijn die Nicholas Cage in het begin van de film had, dus doet hij kleren aan die hij eigenlijk pas later in de film kocht en gaat hij op pad om de wereld te redden maar voor hij dat doet is het opeens afgelopen. Niet dat het erg is dat de film geen einde heeft, want zelfs zonder toekomstvoorspellende gave kunnen we allemaal wel bedenken hoe dat afloopt.