maandag 19 oktober 2009

Martyrs



Bij het schrijven van een recensie is het altijd makkelijk als de film heel goed, of heel slecht is. Dan wil men nog wel eens met termen als ‘achtbaanrit voor je zintuigen’ of ‘als de film mijn kots waardig was zou ik er overheen gekotst hebben’ smijten dat het een lieve lust is.
Martyrs is de laatste zwaar deprimerende thriller uit de Franse filmbakkerij (waarom zijn het toch altijd de Franse of Waalse filmmakers die nare depressieve films maken? Of ben ik de enige die niet geniet van z’n popcorn bij de ellenlange grafische verkrachtingscenes uit Irreversible of Cinq Fois Deux?).
Om mij het recenseren makkelijk te maken heeft Pascal Laugier, die de film niet alleen regisseerde maar ook van script voorzag, besloten het geheel in tweeën te delen. Één deel heel goed en één deel heel slecht. De eerste helft heeft mij de lastige taak opgelegd mijn knieeën, die niet ophielden met bibberen van de angst, te kalmeren. De film kruipt in je, doet je gefascineerd gillen en beven en knoopt vervolgens een strop van je dunne darm en hangt zichzelf op. De tweede helft begint namelijk met de plotseling introductie van een nieuw personage dat je precies komt vertellen wat er in de rest van de film gaat gebeuren. Tja. Vervolgens zit je verveeld en met zo nu en dan de verbale uitlating van een “Pfff” of “Tsss” te wachten tot het voorspelde eindshot van de hoofdpersoon (een close-up van d’r ogen) voorbij komt.
Mijn tip: zet de film uit wanneer Anna in de kelder van het huis afdaalt. Dan heb je een spannende film van ruim een uur, met de beste cliffhanger ooit.
En ja: Één van de hoofdpersonages heet Anna en de film speelt zich af in een huis. Dat je het vast weet.

maandag 5 oktober 2009

Je Toekomst Is Kut: Nicholas Cage Is Je Toekomst

Next gaat, in het kort, over een man die zijn eigen toekomst kan voorspellen. Als ik dat ook zou kunnen, zou ik al van tevoren besloten hebben deze film niet te kijken. Maar door in mijn toekomst te kijken en te zien dat ik de film niet zou moeten kijken, zou ik hem dan automatisch toch al gezien hebben. Dus door erover na te denken of ik de film ga kijken, zie ik hem onvermijdelijk, dus kan ik er niet aan ontsnappen of ik het nou wil of niet. Zelfs als ik Next niet echt zou kijken, zou ik hem zien. Wat ik ook zou doen, Next zou in mijn nabije toekomst liggen. En dat is kut.


Next is namelijk geregisseerd door Lee Tamahori, bekend van diepgravende sociale arthouse dramas als XXX: State of the Union. Dat is, inderdaad, die XXX film waar Vin Diesel zich te goed voor vond en die bekend is onder andere meer intellectueel verantwoorde titels als XXX2 en Cold Circle & Intersection.
En van die laatste snap ik sowieso niet wat er mee bedoeld wordt. Een kruispunt op Antartica waarschijnlijk. Best handig.
Terug naar Next. Nicholas Cage speelt een man die... Wat is er toch aan de hand met zijn haar? Het is alsof ze hem soort van jong en hip willen laten lijken, op de manier waarop mensen in de jaren zeventig nog wel eens jong en hip waren. Maar zijn hangwangen en terugtrekkende haarlijn helpen daar niet bij. In andere cinematische hoogstandjes waar deze Hoer van Hollywood zich voor heeft laten gebruiken (Knowing, Bangkok Dangerous, National Treasure (1 en 2) en Ghost Rider) zit het ook precies hetzelfde.
Het kapsel van Nicholas Cage wordt in de film bijgestaan door Julianne Moore, die na haar optreden in Magnolia schijnbaar genoegen neemt met rollen als Scully-wannabe FBI-agentes on crack, speelt een Scully-wannabe FBI-agente on crack.
Ook is er Jessica Biel die ook in deze film net niet genoeg op Scarlett Johansson lijkt om haar aanwezigheid te tolereren. Haar borsten zijn echter groot genoeg in beeld om Nicholas Cage geboeid te houden.
Uiteindelijk gaan ze allemaal naar een gebouw toe, waar ze op elkaar schieten, en dan blijkt alles een droom te zijn die Nicholas Cage in het begin van de film had, dus doet hij kleren aan die hij eigenlijk pas later in de film kocht en gaat hij op pad om de wereld te redden maar voor hij dat doet is het opeens afgelopen. Niet dat het erg is dat de film geen einde heeft, want zelfs zonder toekomstvoorspellende gave kunnen we allemaal wel bedenken hoe dat afloopt.


zaterdag 25 juli 2009

‘DE JONGEN DIE LEEFDE’ DOOD

LONDEN - Harry Potter (28), wereldberoemde tovernaar, is gisteren dood aangetroffen in een bezemkast onder de trap van een luxe eensgezinswoning in een suburb van Londen. Het nieuws over de dood van deze immens populaire jonge tovenaar verspreidde zich de afgelopen uren zo bovenmatig snel over zowel de tovenaars- als de echte wereld, dat veel mensen het het met een wild gerucht verwarden. “Waarheden,” Zo meldt praatdeskundige en professor van nieuwsmedia Albert Y. Adda, “komen vrijwel nooit zo snel aan het licht. Dit nieuws had alle lichtsnelheid overstijgende karakteristieken van een roddel.” Maar een roddel was het niet, zo beaamden de vele lijkschouwers die door C.S.I. London op de zaak gezet waren, want het lichaam dat een nog amper van de schok bekomen huisvrouw een dag geleden in haar bezemkast vond, behoorde toch echt Harry Potter toe. Meer na de break.

Break.

“Het was een rustige dag, zoals elke dag. Mijn man was op kantoor ziet u, dat doet hij elke dag. Dus ik was aan het schoonmaken, zodat hij niet boos hoefde te worden als hij thuis kwam. Hij repareert altijd zelf wat hij kapot slaat hoor, maar in een self-help cursus die ik met vriendinnen doe hebben we geleerd preventief te denken,” Terwijl ze een langzame zucht probeert te vermommen als alledaags ademhalen kijkt ze naar de deur van haar bezemkast, “Ik deed de deur open, want in die kast bewaar ik m’n bezems. Ik deed de deur open en daar lag hij.”
Naakt, zo gaven woordvoerders van de ster pas later toe. Hoe het jonge idool precies in de bezemkast beland is is nog niet bekend, noch hoe hij vervolgens is overleden. “Het was,” zo uitte de manager van zijn betraande weduwe Ginny, “Bij zijn naasten al een tijd bekend dat hij experimenteerde met het foute soort magie. Hij brouwde geestverruimende drankjes die hij in Chocolate Frogs injecteerde. Zo kreeg hij ze ongemerkt langs de douane van het Ministry of Magic. Dit leverde hem een verslaving op waardoor hij onvoorzichtig werd, het ministerie ontdekte zijn illegale zaken en stuurde hem een maand naar Azkaban. Dat was een donkere tijd voor Harry. Na het uitkomen van het laatste boek over zijn leven werd de hype wat minder, en kwam hij ook geestelijk wat meer tot rust, echter bij de release van alweer de zesde film stonden rijen fans wederom voor zijn huis te gillen en vergreep hij zich opnieuw aan zijn verslavende Chocolate Frogs. Nadat zijn naasten hem een laatste maal getracht hadden hier vanaf te helpen door op hem in te praten is hij de toverwereld uitgevlucht en heeft hij enkele dagen door de straten van het echte Londen gezworven.”
Wat er precies daarna gebeurd is weet niemand, maar terwijl de patholoog-anatoom in leiding van het onderzoek wacht op de zogenaamde ‘Tox Reports’ wordt er druk gespeculeert. De Story en De Telegraaf meldden deze ochtend dat Harry Potter vermoord zou zijn door Cho Chang, zijn ex, boos omdat hij allimentatie weigerde te betalen voor de vier zoons die hij bij haar verwekt zou hebben. Het NRC schreef echter dat het mogelijk zelfmoord betrof, met als voornaamste reden zijn verdriet dat zijn intellectueel erfgoed via kinderboeken en Hollywood films tegen zijn wil voer voor het plebs geworden zou zijn. Het Parool en De Volkskrant zetten echter hun kanttekeningen bij beide statements, maar melden daardoor uiteindelijk helemaal niks.
Harry Potter's eigen woordvoerder opperde dat hij uit sentimentele redenen de bezemkast van het nietsvermoedende huis had opgezocht.
Warner Brothers, distributeur van de Hollywood films in kwestie, liet kort geleden weten de verfilming van het zevende boek in twee delen uit te brengen, “maar niet vanwege geld, hoor”, meldde nu het incident enkel: “De 160 miljoen dollar die de kaartverkoop het bedrijf in het eerste weekend na de premiere van het recentste deel in de serie opgeleverd heeft is een mooi eerbetoon aan het nalatenschap van een veelbewogen leven.” Ze weigerden een uitgebreider statement te doen.

J.K. Rowling, bekend van o.a. haar werk als Harry Potter’s officiële biograaf en van het winnen van een lange rechtzaak tegen Steve Vander Ark (Harry Potter’s onofficiële biograaf), zag haar werk weer in opspraak komen na het nieuws van Harry’s overlijden. Haar boeken zijn veelvoudig beschreven als “gemakzuchtige uitbuitingen van een matig idee” (Gilde der Literatuur), “Wel erg lang hoor” (Opvoedingsstichting ‘Lees wat je kind leest’), “kinderpulp” (Christopher Tolkien) en “Het supervetste dat ik ooit heb gelezen” (www.demeningvandedoelgroep.eu), maar het laatste deel eindigt met een hoofdstuk dat zich rond 2018 afspeelt, waarin Harry, nog immer getrouwd met Ginny Weasley, zijn kinderen bij de trein naar toverschool Hogwarts afzet. “Een toekomstdroom, meer dan een toekomstbeeld,” merkt Rowling op, “Dit was het 2018 waar Harry op hoopte en naar uit keek en het was een 2018 dat tot gistermiddag had kunnen gaan bestaan.” Op de vraag over of ze het schreef omdat happy endings goed verkopen laat ze zich niet uit. Ook over de vraag wat ze vind van het feit dat uitgeverij Bloomsbury het zevende boek uit de serie opnieuw gaat uitgeven met een vernieuwd waarheidsgetrouw einde is ze kort: “Het is niet mijn beslissing geweest, maar als ik er geld aan verdien gaat dat naar de SSS (Snoepverslaving moet Stoppen Stichting), voor onderzoek naar Chocolate Frogs en hun invloed op het studeer-, leer- en denkvermogen van de tovenaarsjeugd.” Ze knikt zet haar leesbril weer op en draait zich terug naar de Apple computer op haar bureau, in de schrijfkamer van haar ruime villa in het Engelse landschap, “Harry Potter is een bijzonder persoon geweest en dat zal hij voor altijd zijn. Hij was de enige persoon wiens leven zo veelbewogen was dat zijn biografie per levensjaar een los boek nodig had, dat kunnen we over zelfs Jezus niet zeggen. Alles wat ik tracht is dat te eren.”

Het waren zware jaren. Niet alleen voor Harry Potter zelf, maar niet in z’n minst ook voor Daniel Radcliffe, ‘s werelds beroemdste Harry Potter Impersonator. Hij maakte, na enkele onsuccesvolle jaren als Potter-clown op kinderfeestjes, furore met zijn rol als Harry Potter in de gelijknamige filmserie, die het leven van de tovenaar sinds de premiere van de eerste film (Harry Potter and the Philosopher’s Stone) in 2001 ook bekend maakte bij de kinderen die geen boeken lezen. Radcliffe, die zich momenteel voor drie maanden opgesloten heeft in een tent in the middle of nowhere in het Britse platte land om zich in te leven voor de zevende en laatste film uit de serie, weigerde zich over de dood van de echte Potter uit te laten en zijn agentschap zei niet veel meer dan dat er “altijd een stuk van Potter zal doorleven in Radcliffe.” Een uitspraak die vermoedelijk geleid heeft tot het twijfelachtige Weekend artikel “Radcliffe zwanger?”.
Meer bereid om met ons te spreken was Mickey Mouse, woordvoerder van Disney (concurrent van Warner Bros.) en producent van de Narnia Serie (gestopt na 2 films vanwege matig succes). Mouse, die in 1940 in de film Fantasia al een tovenaarsleerling naar het witte doek bracht, liet in een persconferentie weten dat “het nu eenmaal zo gaat. Leerlingen zijn populair, zeker als ze iets leren dat het publiek niet kan. Of ze nou Mickey, Skywalker of Potter heten.” Ook deed hij, in een laatste poging de aandacht van zijn publiek bij zich te houden, een uitspraak over de kanttekeningen van kindster zijn, en liet hij weten dat hij “het wel had zien aankomen, immers, Culkin en dat joch van The Sixth Sense zien we ook nooit meer.” Een statement dat beaamd werd door de oprichters van de populaire site www.whenwillsaoirsegetpissedinpublic.co.uk.

Terwijl de geliefden van wijlen Harry Potter in de vroegste stadia van hun rouwproces gaan vraagt, aan de andere kant van Groot Brittanië, Paul McCartney zich af wat er met de uitgeefrechten van Harry Potter’s boeken, die tot voor kort in handen waren van eveneens wijlen Michael Jackson, gaat gebeuren.

zaterdag 20 juni 2009

Requiem van de (Utrechtse) detailhandel (deel 1 van 1)

Elke student is op zoek naar dat ene perfecte bijbaantje om het gapend gat tussen studie-financiëring en het einde van de maand mee te vullen. Enkele geboden voor de perfecte studenten baan:

1. Gij zult geen vermoeiend werk doen. Elke twintiger die zijn werk mee naar huis neemt aan het einde van de dag heeft de puf niet meer om zijn/haar twee andere vermoeiende taken te beoefenen: Studeren en nog niet oud zijn. Zij zijn gedwongen er, zoals je moeder het zou verwoorden; 'eens lekker vroeg in te duiken.' Zonde. De nacht is in essentie niets anders dan een extra dag. En omdat het donker is en de zon niet meer schijnt zal niemand je zal lastig vallen over hoe lekker het 'weertje'* is. Benut die shit.
2. Gij zult geen stom werk doen. Het bestaan bestaat uit teveel stomme dingen die je moet doen. Zoals poepen. Dat is echt een van de stomste dingen ooit. Hoe kut is de natuur dat ze dat bedacht heeft?** Maak het jezelf dus niet moeilijker dan het al is. Leuk werk moet aansluiten bij je interessegebied. Als je into auto's bent, ga dan niet met een heggeschaar en schoffel de make-up van de botanische tuinen doen. Als je van vlinders op boterbloemen houd, laat die Bentley dealer voor wat het is.
3. Gij zult geen dom werk doen. Dit geldt niet alleen de meeste stof-stampers van universiteits-studenten, maar zelfs voor veel van de praktisch ingestelde HBO-lui: Het probleem van de dommen is dat de slimmen er onder lijden. Werken onder een baas die zich mentaal bedreigt voelt door zijn weekend-hulpkrachten is een marteltruc ookwel bekend als 'de psychische kruisiging', en al sinds lange tijd erg populair.*** Domme mensen gaan zich als dieren gedragen wanneer ze zich bedreigd voelen. Ze gaan hun territorium afbakenen met huisregels (en in zeldzame gevallen urine) en herhalen hun zinnen in een luider volume als ze niet begrijpen wat de ander zegt. Ze zullen je nooit gelijk geven, ookal bewijs je je gelijk en zijn zij het er mee eens dat je gelijk hebt.

In de gouden eeuw van CD/DVD-winkels in Utrecht (de afgelopen 5 jaar) waren er aardig wat van die baantjes te vinden voor de cultureel, muziek en film geïnteresseerden onder ons.
Er was Boudisque, huis van de klassieke muziek, de obscure exploitation DVDs en import films. Allen te duur om te kopen, maar verrekte leuk om door te bladeren.
Dan was er de Free Record Shop op de oude gracht, die zo groot is dat zelfs de niet-mainstream films er vindbaar zijn (CD's verkopen ze daar natuurlijk echter al jaren niet meer).
Op de Steenweg hadden we die goeie ouwe Plato, altijd te druk, maar alsnog een winkel met de bovennatuurlijke gave om net dat ene album in de schappen te hebben dat je nergens anders kon vinden en supergraag wou hebben. Waardoor je altijd met zo'n papieren zakje vol CD's onder je arm de winkel uit kon lopen, klaar om uitgescholden te worden door je bankrekening.
Dan zat er een VanLeest (Free Record Shop for cool people) in de kelder van de Bijenkorf, waar enkel rijke dametjes komen kopen. Het soort dat opkijkt van de twenty-something hulpkrachten die in tegenstelling tot haar eigen kinderen wel weten wie The Beatles**** waren en wiens levens niet puur bestaan uit bedrijfseconomie studeren afwissellen met het teveelste kratje achterover slaan. Bier, ja.
Maar, en dat is waar ik de afgelopen 550 woorden naartoe aan het werken was, er was nog een andere VanLeest.

Na twee jaar in de Bijenkorf VanLeest ("Bij VanLeest" heette dat dus) gewerkt te hebben was ik het publiek daar ietwat zat aan het raken, en toen ik het wel weer leuk geweest vond om in net pak gehesen de bourgeoisie der Nederlanden tewoord te staan en er zich een plekje openbaarde bij het gewone filiaal, heb ik de kans gegrepen en ben ik verhuisd. Dat was bijna een jaar geleden.

Werk bij VanLeest was een combinatie van klanten helpen, schijfjes verkopen en het in- en uithoezen van die bergen vracht die elke dag door dubieuze figuren geleverd werden. Zeker in het kerstseizoen erg druk, maar niet erg intensief voor je brein. Eerste gebod? Check.
Je wordt daar niet aangenomen als je niet van films en muziek houd. Je zou er dan niet eens solliciteren, want zo'n vetpot is dat loon nou ook weer niet. Je bent dus verzekerd van altijd met mensen in de winkel te staan met dezelfde muziek/film-nerdheid als jij. Tweede gebod? Check.
Zeldzaam voor een winkel is als de manager/baas/whatever-ya-may-call-it het werk niet doet omdat hij/zij te bizar dom is om een studie te doen, en dus te lang in zijn/haar vakantiebaantje is blijven hangen, maar omdat hij/zij het oprecht wil doen en bewust gekozen heeft voor dat beroep. Derde gebod? Check.
Hierdoor waren we een enthousiast team dat lol had in het werk, en dat zullen we uitgestraalt hebben, want we wonnen per ongeluk een of andere belachelijke klantvriendelijkheids competitie van de andere VanLeest filialen en kregen een VIP-dag cadeau. 14 juni konden we allemaal. De datum werd genoteerd.

Maar de geschiedenis is een kapotte LP, slaat over en herhaalt zichzelf, en zo kreeg ook deze gouden eeuw een ondergang.
Plato kondigde aan te gaan verhuizen naar een groter pand, weg uit het centrum. Hoewel dit voor de omzet van VanLeest erg goed was, want niemand kon de nieuwe Plato (verder lopen en minder gezellig) vinden, was dit toch het begin van het einde.
Kort later sloot ook Boudisque de deuren. Het was onduidelijk of ze nou failliet waren, en waarom dat dan was, want opzich liepen ze naar verluid best goed. Uiteindelijk werd aangekondigd dat ook zij zouden gaan verhuizen, en net als Plato weg uit het centrum.
VanLeest was nu de enige op zichzelf staande CD-winkel in het centrum zonder Free Record Shop's snackbar imago.

Toen kregen we bericht dat VanLeest ging stoppen. Heel VanLeest. Alles VanLeest. Tegen het eind van het jaar zou de keten uit het straatbeeld verdwijnen en verwisseld worden met meer Free Record Shops, of panden van het relatief nieuwe Game Mania, waar ze alleen computerspellen verkopen.
Al gauw werd het duidelijk dat VanLeest Utrecht een Game Mania zou worden. We werden opgeroepen naar een speciale seminar in Almere (doodste stad van Nederland), om te horen hoe en wat.
Vol trots vertelden de sprekers over de keten, hoe goed die inspeelde op de vraag van de klant, en hoe geweldig alles was. In de zaal verbaasden verschijdene mensen zich erover hoe het mogelijk was dat er een tent bestond die zo ordinair was dat Free Record Shop er een elitair vertoeven bij leek. Enkele handen gingen omhoog. "Waarom?" "Maar wij houden niet van Games." "Wanneer gebeurt dit dan?"
De sprekers waren met stomheid geslagen. Ze konden niet bevatten hoe er mensen in de detailhandel kunnen werken die er daadwerkelijk om geven in welke winkel ze staan en wat ze verkopen. Het werd al gauw duidelijk dat ze niet meer informatie aan ons kwijt wouden, ookal wisten ze het wel, en na deze psychische kruisiging, met enkel de kennis dat Game Mania het fantastischte ooit was, gingen we weer naar huis.
Kort later kwam er een brief, en daarin stond dat wij al binnen 3 weken omgebouwd zouden gaan worden tot Game Mania. Vooral de manager viel dit zwaar. Ze hield van haar filiaal en had er haar eigen plek van gemaakt. Zonder aankondiging of overleg werd dit van haar afgenomen. In plaats van eerst de inventariseren wie er van Free Record Shop bij een game winkel zou willen werken en wie dat van VanLeest niet zou willen, en ze dan om te wisselen vóór de verbouwing, hadden ze zich niet gerealiseert dat iemand vanuit een, dare I say it, passie bij het winkeltje werken zou. We moesten allemaal op komen draven voor die laatste dag, waarin alle schijfjes weer in hun hoesjes moesten en opgestuurd zouden worden naar het hoofdkantoor. Onder luide muziek maakten we lol, maar met een duistere ondertoon die niemand kon negeren. Het schattig kleine pandje werd een stoffig, leeg zaaltje, en terwijl de laatste VanLeest lampen van de muren werden gesloopt werd de sfeer bedompen. De laatste CD's gingen de verhuiswagen in en VanLeest bestond niet meer.

We kregen enkele weken, terwijl de verbouwing bezig ging, de tijd om ons in te werken bij Game Mania Amsterdam. Ikzelf ben maar één dag geweest. De winkel was zo onpersoonlijk als het maar zijn kan. Alles dat niet bedekt was met het geelgroene logo was zilver. Alles was strak. Elke hint naar menselijkheid overgespoten met metallic lak. Ook het publiek was anders. In plaats van muziekliefhebbers van alle (echt alle) leeftijden, was elke bezoeker in de twintig, en op te delen in twee categorieën. Je hebt de Game Nerds. Dit zijn blanke (vaak bleke) kerels, met dezelfde brillen en sociale gestoordheid als de vooroordelen beschrijven. Dan zijn er de Gangstertjes. Dit zijn, helaas weer in bevestiging van de vooroordelen, veelal allochtonen jongens gekleed alsof ze 50 Cent in elkaar gaan slaan. Hun wereld is zonder enige hint naar cultuur. Als ze niet Tupac of een nieuw equivalent daarvan luisteren, hangen ze op straat en spugen op de grond. Ze spelen games alleen als er veel in gevochten wordt. En hoe echter het eruit ziet hoe beter. Boks en gangsterspellen zijn het populairst, want dan hoeven ze zich niet in een andere wereld in te leven.

Ik ben iemand die dingen altijd zelf wil doen. Ik vind films het leukst, dus ik maak films. Ik houd van muziek, dus ik koop een gitaar. Ik lees stripboeken, dus teken stripboeken. Games gaan vrij direct tegen dat principe in. Je bedenkt het verhaal niet zelf, je bedenkt je handelingen niet zelf (dat lijkt soms wel zo, maar alles is geprogrammeert en ze weten hoe je als gamer gaat reageren), je hebt geen invloed op hoe het eruit ziet, het is de meest intensieve bezigheid die bestaat waarbij er niks uit jezelf komt. Je volgt alleen maar computergestuurde code als simulatie van de echte bezigheid. Dit is natuurlijk deels populair door de luiheid en angst voor afwijzing waar teveel mensen zich mee verzoend hebben. Guitar Hero is het extreme voorbeeld, een spel dat bijna net zo moeilijk is om goed te doen als het bespelen van een echte gitaar. Game Mania als winkelketen, speelt dus haarfijn in op de angst van de massa om risico's te nemen en zijn dromen na te leven. En is daarmee niet alleen succesvol, maar ook medeverantwoordelijk voor de hopeloze situatie waarin veel mensen zich verkeren. Waarin ze te bang zijn iets te proberen, ookal kan het mis gaan, en dus nooit de risico's nemen die nodig zijn om te ontdekken wie je bent en wat je passie is.

Enkele weken later was het filiaal in Utrecht omgebouwd. De warme uitstraling van VanLeest was niet meer terug te vinden in het industriële uiterlijk van de nieuwe winkel, die er exact hetzelfde uitziet als het Amsterdamse filiaal. Ook het publiek is meeveranderd. Er kan geen leuke muziek meer aan in de winkel, enkel top-zoveel radio. Het is, en ik deel deze mening met het grootste deel van het team, een samenvatting van alles wat ik haat op zo'n 40 vierkante meter.
Een grote opening werd georganiseerd. Het zou een feest van jewelste worden. Er waren grote speakers waar een kerel met een microfoon constant doorheen riep dat de winkel open was, en twee blondines, ingehuurd om goody bags uit te delen. Al met al stond er 16 man van Game Mania in de winkel, maar de opkomst was miniem. Ontdanks dat was het feest in volle gang, tot de politie er door de buren bijgehaald werd. Natuurlijk was het bedrijf in al haar enthousiasme vergeten toestemming aan te vragen om vlaggen en speakers op straat neer te mogen zetten, en ergerde de hele straat zich kapot. Na die korte uitlachlol stond al om 11 uur 's ochtends de enorme crew zich te vervelen, en konden de eersten naar huis.
Omdat Games een kleinere niche aanspreken dan muziek en films, is er minder bezoek in de winkel. Dit werd gemarket als meer tijd om klanten te helpen, maar komt in de praktijk neer op meer tijd om je te vervelen. 80% van je uren zit je te wachten tot er weer iets te doen valt. Deze tijd is mogelijk te besteden met het spelen van Games. Ik sta nu dus twee dagen in de week een gruwelijke kotsdood van superhaat en verveling te sterven. Ik moet een andere baan.

Toen was het 14 juni. De VIP-dag, gewonnen in het vergane VanLeest filiaal. Het team werd opgetrommelt voor een dagje terrasjes, rondvaartboten en musea in Amsterdam (Niet de toeristendingetjes dus, maar al die dingen die echte VIP's ook zouden doen). Voor één dag vergat iedereen Game Mania, en waren we muziekliefhebbers onder elkaar. Een zondag lang Amsterdam als zwanenzang van de gouden eeuw van de Utrechtse CD/DVD-winkels. In de FAME staat nu een extra grote bak budget DVD's, waarschijnlijk VanLeest outlet (horen bij hetzelfde moeder-bedrijf) als aandenken aan waarom we er waren.
Een van de geplande tijdsbesteders van de dag was het maken van een Corbijn-achtige band-foto***** van de filiaalmedewerkers, ons team. Het plaatje, slechts duizend pixels breed, geldt nu als erfenis van jaar bij VanLeest en het perfecte studentenbaantje.



* "Lekker weertje, niet?" Weertje? Het weer is een natuurkracht, en dus per definitie niet geschikt voor een verkleinwoord. 'Weertje' is zoiets als 'reusje'? Je bent zelf een reusje, sukkel!

** Heel kut.

*** Herodes: "Ik geef je de doodstraf, tenzij je nu iets doet dat onmogelijk is en niet kan."
Jezus: "Maar iets dat niet kan is niet mogelijk, daarom heet het onmogelijk, dus dat kan niet. Ben je nou een Jood of een maloot?"
Herodes: "Ja. Maar zou je over water willen lopen? Daarzo."
Jezus (in zichzelf): "Vergeef het hem."

**** Ja, er is een grote groep financiëel vooraanstaande Nederlanders die denken dat The Beatles ouderwets en dus extreem obscuur zijn. "Ben je niet te jong voor The Beatles?" "Nee, mijn ouders hadden gewoon de vreemde gewoonte om met me te praten."
En jep, ik gebruikte daar 'Beatles' en 'obscuur' in één zin, en niet zo van "Hey, vind jij de Beatles ook al zo extreem niet obscuur?"

***** De foto was zwartwit bedoelt, maar ik heb hem in photoshop wat kleur gegeven. Minder U2, maar dat vond ik wel leuk enzo.

dinsdag 17 februari 2009

Wijsheden van de wereld: deel 1.

Er zit een heel klein stikkertje onder op mijn video-camera waarop staat dat ik hem niet in de prullenbak moet gooien.