dinsdag 30 december 2008

You get a laptop!

Even iets anders. Wat is de deal met dit:



Schijnbaar hebben ze (met toestemming van Yoko "vetste naam ooit" Ono) John Lennon digitaal nagemaakt om deze ad te kunnen maken. Dat is opzich best goed gelukt. Alleen... als ze dat allemaal kunnen... waarom heeft hij dan de stem van Ringo Starr?

Tijd voor reference material:


zaterdag 27 december 2008

Old Guys

Wat is het toch met Ellen Page en oude mannen? De grote heldin van de amerikaanse indie-film kiest haar rollen er echt op uit. Wat is haar bizarre fascinatie met pedofilische personages in scenario's?

SPOILERS (get over it, kijk een film.)

Eerst was er Hard Candy.
Controverse alom (in nederland vonden we het vooral een 'vette' film, maar wij zijn dan ook een taboeloos land, zo vinden we zelf.). Ellen (17 at the time) speelt een 14 jarige als ik me niet vergist, die via internet een volwassen kerel overhaalt af te spreken, waarna ze hem psychologisch doodmartelt, maar dat weet het publiek dan nog niet natuurlijk. We vonden het allemaal maar wat gedurfd van dat meisje. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.

Twee jaar later (al maakte ze tussendoor ook nog Mouth To Mouth, waar het thema schijnbaar ook aangekaart werd, ik weet het niet, ik heb het niet gezien) speelde ze in The Tracey Fragments,
waar ze door de ghetto trash versie van Kenan Thompson eens goed onderhanden genomen wordt. Ongewenst uiteraard. Een uiterst nare scene. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.

Tijd voor roem. Datzelfde jaar haalde Fox Searchlight een whoppin' 144 miljoen dollar (zo'n 20 euro) binnen met Juno,
een semi-indie-film* over zwangere tiener Junebug McGuff. Allemaal schattige indie-muziek van Kimya Dawson (die je, zoals bij alle voormalig obscure artiesten, tegenwoordig schijnbaar niet meer goed mag vinden omdat ze bekend is), hippe jive-ass tieners en gitaren. Jason Bateman (bekend, maar in Nederland niet, van Arrested Development) als Mark Loring, de adoptievader van Juno's baby, die gedurende de film een onschuldige pedofiele quasi-crush op de gebekte horizontale-strepen-maken-je-dik-tiener opbouwt. Juno huilt wat en geeft het kind aan de (tegen die tijd ex-)vrouw van Mark. Minder heftig dan in Candy en Fragments, maar subtiel of niet, het is aanwezig. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.

Tegen deze tijd is Page de favoriete filmchick voor iedereen die niet van Jessica Simpson houdt, en beginnen mensen haar oude films te ontdekken. De rode lijn in haar carriere komt voor het eerst tevoorschijn. Een jaar later krijgen we dit:
Smart People.

Ze speelt een tiener (Is Scarlett Johansson de enige die op die leeftijd iemand van een paar jaar ouder, ipv jonger speelde?) die, gek genoeg, verliefd wordt op d'r, jaja, oom (zie plaatje). Die is echter iets te wijs voor dat soort fout-heden, en zorgt dat de afstand er blijft. Haar broer heeft het allemaal door, maar die acteur heeft niet genoeg screenpresence om aandacht waardig te zijn, dus dat stuk plot verdwijnt een beetje. Ellen heeft het er moeilijk mee, blablabla. Goed gespeeld ook. Tuurlijk.

Ok, geen idee echt wat de moraal van deze log is, maar ik vond het gewoon frapant dat Ellen iets heeft met oudere mannen (of iig personages die iets hebben met oudere mannen). Misschien iets in haar duistere verleden ofzo dat die fascinatie in het leven geroepen heeft. Misschien heeft ze wel echt iets met oudere mannen. Dan zou ik wel ouder willen zijn.

Goed. Tot zo ver dit.

*Indie-film: Een film die helemaal op eigenkracht van de filmmakers van de grond komt, met een laag budget enzo.
Semi-indie-film: Hetzelfde, maar dan met een budget van 7,5 miljoen, met een stuk of 10 wereldberoemde acteurs in de hoofdrollen. Tuurlijk krijg je fucking budget als je J.K. Simmons, Jennifer Garner en Jason Bateman in je adresboekje hebt staan.
Indy-film: Een film met een enorm budget, Steven Spielberg als regisseur, en Harrison Ford in de hoofdrol als jaren 30 held Indiana Jones.
Semi-indy-film: Alles met Brendan Fraser.