zaterdag 29 maart 2008

TOP 10 PERSONAGES die fucking irritant zijn in een goede film

10. Leonard Nimoy in Invasion of the Bodysnatchers
Ik ben er nogsteeds niet over uit of deze film een guilty pleasure is of dat ik hem met recht cool mag vinden. In ieder geval is het einde kick-ass en zijn Donald Sutherland en Jeff Goldblum cool. Leonard Nimoy... is fucking irritant.

9. Tom Cruise in The Last Samurai
Opzich best een leuke film. Als je tenminste Tom Cruise eruit zou halen, want dan had je gewoon een samurai film met japanners, zoals het hoort. Want samurai zijn namelijk japans. Sorry Tom, it's true.

8. David Schwimmer in Apt Pupil
Zeer vette thriller van Bryan "The Usual Suspects" "X-men" Singer. Alleen waarom er een leraar op school gespeeld moet worden door Ross is me bijster. Zelfs met idioot snorretje is hij altijd een friends personage en nooit een leraar op een school in een zeer vette thriller. Fuck off, Ross.

7. Charlton Heston in The Ten Commandments
In het begin gaat het wel. Beetje banter tussen hem en Yul Brynner or whatever the hell his name is. Dat werkt wel. Zodra hij echter het woord van God (dubbelrol van Heston) heeft gehoord en gaat preken over wat "The God Of Abraham" allemaal wel niet wil en wat niet wordt hij irritant. I was rooting for Rameses.

6. Shane Brolly in Underworld
Stoere actiefilm over vampiers en weerwolven en what not. Coole mythology vooral, maar Shane Brolly is een nogal irritant personage. En hoe kan het ook anders als je zo'n domme naam hebt. Brolly. Haha.

5. Gothmog (The Pink Orc With A Tumor Instead Of A Head) in The Lord of the Rings: The Return of the King
Hij heeft een tumor in plaats van een hoofd.

What the fuck.

4. Joe Pesci in Lethal Weapon 2, 3 en 4
Whatever you want, Leo Getz. Get it? Getz? Get? Getz? Dat is me wel bijgebleven, dat zinnetje. Andere dingen die mij bijgebleven zijn zijn het feit dat Mel Gibson zijn arm steeds uit de kom haalt en dat ik Joe Pesci wil doodschieten.

3. Juggernaut in X-Men: The Last Stand
"I'm the Juggernaut, bitch!"
Echt. Ga alsjeblieft nooit meer in een film spelen. Ever.

2. Eli Wallach in The Good, The Bad and the Ugly
The Good, The Bad and the Fucking Irritant.

1. Wes Bentley in American Beauty

ROT FUCKING OP MET JE FUCKING CAMERA!!! GOD FUCKING DAMNIT!!! DOE NORMAAL!!! PRAAT GEWOON!!! WEES NIET ZO FUCKING WEIRD!!! What. The. Fuck. Can I say 'fuck' one more time? FUCK. Zonder hem had ik de film niet hoeven haten.

I'm a Cyborg, But That's OK


Na het zien van de bijna drie en een half uur durende productie diaries van OldBoy, een van mijn all time favorites, vond ik het weer eens tijd worden meer van Park Chan Wook te zien. Zijn wraak trilogie (Sympathy for Mr Vengeance, OldBoy en Sympathy for Lady Vengeance) mocht ik graag, en ik was al een tijdje benieuwd naar zijn nieuwste film, I'm A Cyborg, But That's OK, waarin hij een minder geweldadige weg op scheen te gaan.
Saibogujiman kwenchana, zoals de film schijnbaar in z'n oorspronkelijke taal heet, verteld het verhaal over Young-Goon, een meisje dat denkt dat ze een Cyborg is en in een gekkenhuis beland na d'r polsen door gesneden te hebben, er electriciteitsdraden in gestoken te hebben en die met het stopcontact verbonden te hebben. Zap.
Daar ontmoet ze een hele shitload aan rare lui, waaronder Il-Sun, gespeeld door de schijnbaar superbekende Rain, al heb ik nog nooit van hem gehoord. Il-Sun steelt 'gaves' van mensen, al zijn die gaves dus eigenlijk hun psychoses of gekheden. Hij leent ze een tijdje. Om allerlei redenen.
Young-Goon wil dat hij haar sympathie steelt, omdat ze sympathie heeft voor de White Ones (mensen werkzaam in de medische sector) want die moet ze vermoorden om haar oma te redden.
Trust me, it'll all make perfect sense when you watch it. Dat is het prachtige van de film, Park sleept je zonder moeite mee in de mindset van een scala een compleet gestoorde figuren, en je kan helemaal in hun wereldje komen, om er vervolgens door een ander personage weer uitgesleept te worden. Er worden geen good guys of bad guys ten tonelen gevoerd, iedereen heeft zo z'n redenen voor wat hij of zij denkt of doet, hoe gek die redenen ook zijn. Het romantische verhaaltje tussen Young-Goon en Il-Sun is mierzoet, maar je pikt het vanwege de kinderlijke aard van de figuren.
De overstap van bloederige wraakdramas naar absurdistische komedie lijkt door Park zonder moeite gemaakt. Ga dit zien. Oh, en let ook op de optiteling, dat is een van de meest coole ever.
Zijn volgende film schijnt ook een romance te zijn. Ik kan alvast niet wachten.

vrijdag 28 maart 2008

The Other Boleyn Girl

Ik ben groots Scarlett Johansson fan. Lost in Translation is zo ongeveer de coolste film ooit, maar er is eigenlijk weinig van haar dat ik niet waardeer. Match PointThe IslandScoopGhost WorldGirl With A Pearl EarringThe Black DahliaThe Prestige... Heck, zelfs Eight Legged FreaksA Love Song For Bobby Long, In Good Company en The Nannie Diaries vind ik stiekem leuk. Maar wat ik nu toch heb gezien...

Een kostuumdrama over Anne en Mary Boleyn met Natalie Portman en Scarlett Johansson als zusjes. Los van het feit dat dat sowieso al het domste idee ooit is, de twee hebben ongeveer net zoveel uiterlijke kenmerken met elkaar gemeen als Brad Pitt en de antagonisten uit Mars Attacks!, kon ik er nog wel in komen want de twee zijn immers wat we noemen ‘coole actrices’. Eric Bana kwam bij de cast (als ferm verdediger van Ang Lee’s HULK kan ik ook hem erg waarderen) en Jim Sturgess vind ik sinds ik Across The Universe zag ook helemaal hip. De trailer zag er mooi uit. Het bleef een kostuumdrama, maar opzich kon er niet veel mis gaan. Think again...

De film, die een nieuwe vorm van belichting pioniert (namelijk het niet belichten van de acteurs, maar vooral de achtergrond zichtbaar maken) staat garant voor twee uur zulk abominabel camerawerk als je zelden hebt kunnen meemaken. Elke scene duurt rond de tien seconden, waarin net het broodnodige gezegd kan worden (vergeet subtext, just say it and get it over with) waarin de camera van achter een duister object tevoorschijn schuift om even de acteurs te laten zien en dan weer achter een ander donker iets verdwijnt. En elke scene is zo. Het is niet een moment waarin ze even zo’n shot gebruiken, nee. Ze weten van gekkigheid op een gegeven moment niet meer waar achter vandaan ze de camera nu weer kunnen laten komen, dus zakt die plotseling van achter een gordijn boven een bed uit het plafond naar beneden. Waarom? Geen flauw idee. Blijkbaar was dat gordijn een belangrijk plotpunt wat mij geheel ontgaan is.

Ik denk sowieso dat die er veel zijn, stukken plot die mij ontgaan zijn, niet gordijnen. Nouja, die ook, maar vooral het plot was me duister. Iedereen deed lullig tegen iedereen en dan weer niet en dan weer wel. Op een gegeven moment maakte het je helemaal niet meer uit wie er ruzie had met wie, want je wist toch dat ze elkaar drie scenes later zouden omhelzen om elkaar drie scenes later weer uit te schelden (met scenes van 10 seconden gebeurt zo’n hele routine dus in ongeveer 1 minuut, en we hadden een groffe 2 uur aan minuten). Er waren zo veel perikelen, dat je er na een half uur gewoon echt niet meer om kon geven. Ik merkte dat ik tijdens de climax waarin enkele belangrijke personages onthoofd werden (iedereen die zijn geschiedenis kent zal weten welke) nog maar zo weinig om de karakters gaf, dat ik gewoon op de kostuums van de figuranten ging letten in plaats van op de hoofdpersonen. Dit gedrag werd dan ook uitgelokt met de rare belichting waarbij de figuranten vaak meer licht kregen dan de dames Portman en Johansson, die de film vooral in het duister gespeeld hebben.

De kostuums waren wel goed, dat kan ik niet ontkennen, ook het acteren van de gehele cast, vooral de twee eerder genoemde dames, Jim Sturgess, Eric Bana en Kirstin Scott Thomas wist te leveren op acteergebied. Maar kunnen ze daar een film mee redden? Vast. Dit was helaas niet die film. Ik wist aan het einde niet of Johansson huilde om wat er met Portman’s personage gebeurde of omdat ze zich realiseerde hoe slecht de film was. Waarschijnlijk zei regisseur Justin Chadwick “I need more emotion, more pain, miss Johansson.” en mompelde zij in zichzelf “Yeah, I’ll just think: ‘Where the hell is the talent?’”

Want op het acteren na is de hele film zo pijnlijk overdone en slecht, ik baalde de gehele fietstocht van de bioscoop naar huis, gewoon omdat ik de hele tijd langs onscherpe objecten die zich tussen de camera en de acteurs bevonden heen moest kijken en focussen op personages die zich verstopten in schaduwplekken. What the fuck! Om onduidelijke redenen was alles met een telelens gefilmd van enorme afstand. Daardoor lopen er de hele tijd figuranten voor de acteurs langs, omdat ze honderd meter van de camera staan. Dan was er nog die belangrijke dialoog tussen Johansson en Bana waarbij de focuspuller bij Bana’s shots in slaap was gevallen, want de boel was gewoon onscherp. Daar kom je misschien mee weg als je een B-film maakt, maar hoe zo’n shot zich hier door de montagekamer heeft kunnen worstelen is me onduidelijk. Of eigenlijk: waarschijnlijk was al het andere beeldmateriaal nog kutter, en konden ze niet anders. Mijn tip: schrap de hele scene. Nee, schrap de hele akte. Er was toch geen fuck aan. Weet je wat: schrap de film. En laat de regisseur onthoofden door King Henry Tudor, hij verdient niet anders. De cinematograaf mag zich voegen bij de illustere rij van cameramensen die niet met camera’s om kunnen gaan. Zoals de mensen achter Manos: The Hands of Fate. Een critici schreef ooit over Manos de volgende waarschuwing: “Your eyes and ears will BLEED!”, gelukkig is het met deze film niet zo erg gesteld. Mijn oordeel? “Just your eyes will BLEED.”

Een van de vele voorbeelden van de prachtige cinematografie van The Other Boleyn Girl. Eric Bana in het donker, half achter een vage schim van iemand op de voorgrond (zodat je zijn mooie kostuum beter kunt aanschouwen), het licht echter valt op een figurant in de achtergrond en de focus op een stel takjes rechts in beeld. Prachtig.


TOP 5 FILMS waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten.

Om maar even te beginnen met iets compleet idioots.
Aangezien mensen in films soms extremere dingen doen dan wij, kan het gebeuren dat die filmpersonages door de modder moeten om hun doelen te bereiken. De vijf beste films waarin de hoofdpersoon onder de modder komt te zitten.

5. Predator
In Predator, een van de... tja... twee niet stomme actiefilms die Arnold in de jaren 80 maakte (Terminator is de ander) heeft de vrijand een heat-seaking device in zijn helm. En blijkbaar werkt dat niet door modder heen. Dus gedurende de hele climax van de film heeft de held een dikke laag klei om z'n lichaam zitten.
Hey, if it works it works.

4. High Fidelity
Ben niet zo'n Cusack fan. Maar deze film kicked ass. Niet alleen omdat ik zelf net zo'n compulsieve lijstjesmaker als de hoofdpersonen ben. Bij het ontsnappen aan het oog van zijn ex klimt hij over een hek, om in een modderig bloemperkje te belanden. Ik kon geen foto vinden van John in de modder, dus heb ik er eentje van een paar scenes eerder. John in de regen. Aangezien modder uit water en zand bestaat zit ik met water dus half goed.

3. Apocalypse Now
Ze zeggen wel eens dat Apocalypse Now in elke top-lijst thuis hoort. Maar dat zeggen ze ook over Citizen Kane en ik zou bij god niet weten hoe ik die film in deze lijst kwijt zou kunnen. Apocalypse Now wel. Zie: plaatje.
Wordt trouwens tijd dat Oliver Stone gewoon downright toegeeft dat Platoon stiekem een prequel is.

2. Jurassic Park

De drie geboden voor het maken van een coole scene: Nacht. Regen. Dino's.

1. Seven Samurai
De moeder en vader en opa en voorouder en achternicht twice removed van de moderne actiefilm. Seven Samurai heeft fucking alles. Cool, epic battles, drama, comedy, alles wat nodig is om je 3,5 uur aan je flatscreen gekluisterd te houden. Kurosawa is ook de pionieer voor het gebruik van regen, waarvoor hij moeite heeft gedaan om het goed belicht te krijgen, want met zwartwit film is het moeilijk de regen ook zichtbaar te maken voor de kijker. 't is 'm gelukt. Het fucking hoost de hele third act.